از سال ۱۹۵۸، با خلق اولین بازی ویدئویی به نام «Tennis for Two» افراد زیادی بر این باور بودند که پس از سینما، هنر جدیدی به جمع هفت هنر اضافه شد و با گذر زمان و پیشرفت تکنولوژی و در نتیجه‌ی خود بازی‌ها، آدم‌های زیادی به این باور روی آوردند. از همان زمان تعدادی مخالف سرسخت هم بر این باور وجود داشتند که بازی‌های ویدئویی چیزی جز سرگرمی نیستند و برخی مانند رئیس شرکت‌ها و استودیوهای بازی‌سازی می‌گویند:«گیم ها فقط محصولاتی برای فروش و سودآوری اند.» حال پس از گذشت ۶۷ سال از آن روز، آیا هنوز هم همینطور است؟ آیا هنوز هم می‌توان بازی‌های ویدئویی را تنها نوعی از سرگرمی، بدون روح و هنر دانست؟